Hristiyan bilgelik sözleri #2!

Hristiyan bilgelik sözleri # 2!



1) “Hristiyan yaşamı sürekli bir coşku hali değildir. Benim de derin bir umutsuzluk hissettiğim anlar olur. Gözlerimde yaşlarla dua ederek Tanrı’ya yönelmek ve ‘Ey Tanrım, beni bağışla’ ya da ‘Bana yardım et’ demek zorunda kalırım.”

-Billy Graham

Hristiyan yaşamının sürekli bir coşku hali olmadığını söylemek, bunun sadece iyi hissetmekten ibaret olmadığını söylemektir; zira hayatta sık sık zorluklara ve sınavlara katlanmak zorunda kalırız ve bunları tek başımıza değil, İsa’nın elimizi tutmasıyla aşmalıyız. Hayatta hiç zorluk yaşamamak, hayatın kolay geçmesi demektir; oysa hayattaki sınavlar, Tanrı’nın yardımıyla bunları aştığımızı simgeler. Tanrı bizi sadece ıstırabımızdan kurtarmakla kalmaz, aynı zamanda bu süreci bizimle birlikte yaşamak ister. Kurtulmuş olsak bile her zaman günah işleyeceğiz ve bu nedenle işleri düzeltmek için Tanrı’nın huzuruna çıkmalıyız. Kurtulduğumuzda, Tanrı’nın artık bizi günahkar olarak görmemesi için gözlerini kapatması gerekir; oysa gerçekte doğamız gereği ve ömür boyu günahkarız. Eğer Tanrı gözlerini kapatmazsa, bu dünyadan ayrıldıktan sonra Tanrı’nın krallığına girebilecek kadar doğru olan tek bir ruh bile kalmaz.



2) “Kendinizi Hintli, Müslüman, Hıristiyan, Avrupalı ya da başka bir şey olarak tanımladığınızda, şiddet uyguluyorsunuz. Bunun neden şiddet olduğunu anlıyor musunuz? Çünkü kendinizi insanlığın geri kalanından ayırıyorsunuz. İnanç, milliyet veya gelenek temelinde kendinizi ayırdığınızda, bu şiddeti besler.”

-Jiddu Krishnamurti

Hıristiyanlığı dünyanın geri kalanından daha üstün bir varlık olarak görmek Kutsal Kitap’a uygun değildir. Bu, dünyanın geri kalanını sanki bir tür rekabetmiş gibi gösterir. Hıristiyanlık, her zaman Tanrı’nın emirlerine uygun yaşamaktır ve kendimizi başkalarından daha üstün görmek Tanrı’nın emri değildir. Dünyadaki insanların da Hıristiyan olmak istemesi için hayatımızı bir örnek olarak yaşamalıyız. Dolayısıyla, inanç, milliyet veya geleneklere göre kendimizi ayırmak işte bu şekilde şiddeti besler. Rekabet küçük bir şey olarak başlar, ancak sonunda şiddet bunun ayrılmaz bir parçası haline gelir ve daha sonra büyük bir meseleye dönüşür.



3) Gerçek bir Hıristiyan, evcil papağanını kasabanın dedikoducusuna verebilen kişidir.

-Billy Graham



Dedikodular, dünyanın adaletsizliği yüzünden ortaya çıkar ve sanki dünyanın gidişatını düzeltir gibi görünür; ancak gerçekte, insanlar arasında sürekli bir sorun yaratmaktan başka bir işe yaramaz. Evcil papağanımıza sadece iyi şeyler söyleriz; çünkü ona olumsuz bir şey söylemek, kendimizi kötü göstermekten başka bir şeye yaramaz. Evcil papağanımızı kasabanın dedikoducusuna verebilmek için, dedikoduların neden ortaya çıktığını ve bunun herkesin başına geldiğini anlamalıyız; dünyanın adaletsizliği nedeniyle biz de dünya hakkında dedikodu yapmamız gerekiyormuş gibi görünse de, dünyayı affetmek Tanrı’nın istediği şeydir. İşte bu, sadece sözlerle değil, bir Hıristiyan gibi yaşayarak gerçek bir Hıristiyan olmayı sağlar.

4) “Ben Yahudi kökenli, yeniden doğmuş bir Hıristiyanım.”


-Stephen Baldwin

Yahudiler ve Hıristiyanlar, hem İbrani İncil’inde ortak kökenlere hem de tek Tanrı’ya bağlılıkta birleşirler; ancak İsa’nın kimliği, ilahiliğin doğası ve kurtuluşa giden yol konusundaki inançlarında farklılık gösterirler. Bu dünyada o kadar çok din var ki, kulak kabartırsak hepsi inandırıcı gelebilir; bu nedenle Hıristiyanlık yanlış gibi görünebilir. Ancak, nihayetinde Hristiyanlığın doğruluğu, yaşamdaki olaylar aracılığıyla kanıtlanabilir. Hristiyanlık, Kutsal Kitap’taki yazılara olduğu gibi inanmakla ilgilidir; oysa diğer dinlerin hepsi bakış açılarına dayanır. Bakış açılarının yalnızca bakış açısı olduğunu ve Hristiyanlıkta Tanrı’nın sözünün her şeyin sonunda ortaya çıkan gerçek olduğunu anladığımızda, insanlığın geri kalanı da kurtulmuş Hristiyanlar haline gelebilir.

İbranice İncil’deki aynı kökene inanmak, bir Yahudi olarak bile Hıristiyan olmanın bir basamağıdır; bu süreçte hayatımızdaki olaylar ve Hıristiyan olup olmayacağımıza dair yaptığımız seçim belirleyicidir.

5) “Hristiyan olmak için yalnız kalma arzusuyla yıllardır peşimi bırakmayan o boş (kendi görünüşünüz, yetenekleriniz veya değerinizle aşırı gurur duymak (kibirli olmak) ya da bir sonuç elde edememek (yararsız ya da başarısız olmak)) arzuyu uzun uzun düşündüm. Artık yeterince yalnızım, diye düşündüm; ama bu yüzden Hristiyan olmaya daha mı yaklaştım? Eğer İsa Mesih Hristiyanlığın örneği ise, hayır.”

-John Wesley


“Başkalarını sevebilmek için önce kendimizi sevmeliyiz” yaygın olarak bilinen bir sözdür. Peki, durum böyleyken başkalarını nasıl öncelikli, kendimizi ise son sıraya koyabiliriz? Kendimizi seviyorsak, başkalarını öncelikli kılmak için kendimizi feda edebilmeliyiz. Bir Hıristiyan olarak başkalarını ön plana koymak ve kendimizi feda etmek, kendimizi sevmemek anlamına gelir. İsa’nın dünyamızda yaşadığı dönemdeki dış görünüşüne baktığımızda, O’nun dünyadaki insanlara kendini ifade ederken sanki kendini övüyormuş gibi görünür. Ancak, O’nun görünüşünü taklit edersek başarısız oluruz; oysa düşünce perspektifinden yoksun bir şekilde O’nun görünüşünü taklit edecek kadar saf olursak, aynı sonuca ulaşabiliriz. Sadece İsa’nın dış görünüşünü görmek, O’nu ne kadar az tanıdığımızı gösterirken, O’nu körü körüne takip edecek kadar saf olabilmek, Hristiyanlığı ne kadar anladığımızı gösterir. Dolayısıyla, Hristiyanlık, Kutsal Kitabı ne kadar anladığımızla ilgili değil, sadece onun doğru olduğuna inanmak ve kutsal yazılara uygun yaşamakla ilgilidir.